مشاوره حقوقي

عقود معین و نامعین چیست مشاوره حقوقی

مشاوره حقوقی آنلاین

عقود معین در حقوق ایران

عقد معین در مقابل عقد نامعین قرار دارد.

عقد معین عقدی است که در قانون برای آن عنوان و شکل مشخصی در نظر گرفته شده است. به عبارت دیگر، قواعد و مقررات مربوط به این نوع عقود در قانون مدنی به طور کامل بیان شده است.

برخی از مصادیق عقود معین عبارتند از:

  • بیع (خرید و فروش): عقدی است که به موجب آن یک نفر مالکیت عين را به دیگری به عوض ثمن (پول) منتقل می‌کند.
  • اجاره: عقدی است که به موجب آن مستأجر، منافع عين را در قبال اجاره به مدت معین از موجر به خود منتقل می‌کند.
  • رهن: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (راهن) عين خود را به دیگری (مرتهن) به عنوان وثیقه برای دین خود یا تعهد دیگری واگذار می‌کند.
  • وکالت: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (وکیل) به دیگری (موکل) اختیار می‌دهد تا به جای او در امور حقوقی و یا انجام تعهدات وکیل شود.
  • هبه: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (واهب) مالکیت عين خود را به طور بلاعوض به دیگری (موهوب‌له) منتقل می‌کند.
  • صلح: عقدی است که به موجب آن، دو نفر یا بیشتر در مورد حق یا تعهدی که نسبت به یکدیگر دارند، با یکدیگر سازش می‌کنند.

مزایای عقود معین:

  • آگاهی از قواعد و مقررات حاکم بر عقد: به دلیل وجود قوانین مدون و روشن در مورد عقود معین، طرفین قرارداد از حقوق و تعهدات خود به طور کامل آگاه هستند و این امر از بروز اختلافات و دعاوی حقوقی جلوگیری می‌کند.
  • سهولت اثبات وقوع عقد: در صورت بروز اختلاف، اثبات وقوع عقد معین به دلیل وجود تشریفات قانونی آسان‌تر است.
  • امکان توسل به مراجع قضایی: در صورت اختلاف در مورد عقود معین، طرفین می‌توانند به مراجع قضایی برای احقاق حقوق خود مراجعه کنند و از حمایت قانون برخوردار شوند.

معایب عقود معین:

  • عدم انعطاف‌پذیری: عقود معین به دلیل وجود قواعد و مقررات آمره در قانون، از انعطاف‌پذیری کمتری برخوردار هستند و طرفین قرارداد نمی‌توانند به طور کامل توافقات مورد نظر خود را در قالب این عقود اعمال کنند.
  • عدم پاسخگویی به تمام نیازها: عقود معین ممکن است به تمام نیازهای جامعه در زمینه معاملات و تعهدات پاسخ ندهند و در برخی موارد، افراد نیاز به انعقاد عقود نامعین داشته باشند.

تفاوت عقود معین و عقود نامعین:

معیار عقود معین عقود نامعین
عنوان و شکل در قانون مشخص شده است در قانون مشخص نشده است
قواعد و مقررات در قانون مدنی بیان شده است تابع قواعد عمومی قراردادها و عرف و عادت است
انعطاف‌پذیری کمتر بیشتر
پاسخگویی به نیازها ممکن است به تمام نیازها پاسخ ندهد می‌تواند به تمام نیازها پاسخ دهد

نکته:

  • در برخی از موارد، ممکن است عقدی در ظاهر نامعین باشد، اما در واقع جزو عقود معین محسوب شود. برای مثال، عقد مضاربه، اگرچه در قانون مدنی به طور صریح تعریف نشده است، اما به دلیل وجود قواعد و مقررات خاص در مورد آن، جزو عقود معین محسوب می‌شود.

 

 

عقود نامعین

عقد نامعین در مقابل عقد معین قرار دارد.

عقد معین عقدی است که در قانون برای آن عنوان و شکل مشخصی در نظر گرفته شده است.

قانونگذار با در نظر گرفتن عنوان و شکل مشخص برای این دسته از عقود و بیان قواعد و مقررات مربوط به آنها، از بی‌نظمی در این عقود می‌کاهد.

برخی از مصادیق عقود معین عبارتند از:

  • عقد بیع (خرید و فروش)
  • عقد اجاره
  • عقد رهن
  • عقد وکالت
  • عقد هبه
  • عقد صلح

عقد نامعین عقدی است که در قانون عنوان و شکل به خصوصی برای آن وجود ندارد.

افراد در روابط اجتماعی خود با یکدیگر آزادند که با توافق و رضایت یکدیگر، تعهداتی را برای خود ایجاد کنند که در قانون نامی برای آنها برده نشده است.

مهمترین ویژگی‌های عقود نامعین عبارتند از:

  • آزادی اراده: طرفین عقد نامعین در تعیین موضوع و شرایط آن از آزادی اراده برخوردارند.
  • تابعیت از قواعد عمومی قراردادها: عقود نامعین باید تابع قواعد عمومی قراردادها از جمله شرایط صحت انعقاد، شرایط صحت تعهدات و آثار قراردادها باشند.
  • سکوت قانون: در مورد مسائلی که در قانون در خصوص عقود نامعین سکوت شده است، قاضی با توجه به اوضاع و احوال قضیه و عرف و عادت و رویه قضایی حکم صادر می‌کند.

برخی از مصادیق عقود نامعین عبارتند از:

  • عقد پیمانکاری
  • عقد حمل و نقل
  • عقد بیمه
  • عقد مضاربه
  • عقد جعاله

توجه: اثبات وجود عقد نامعین در صورت بروز اختلاف، بر عهده طرفی است که به وجود آن استناد می‌کند.

برای اثبات وجود عقد نامعین می‌توان از دلایل مختلفی از جمله شهادت شهود، اقرار، سند و معاینه محل استفاده کرد.

قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران در مواد 548 تا 552 به طور کلی به عقود نامعین پرداخته است.

مصادیق عقود نامعین

عقد نامعین عقدی است که در قانون عنوان و شکل به خصوصی برای آن در نظر گرفته نشده باشد. به عبارت دیگر، قانونگذار در مورد این نوع عقود قواعد و مقررات خاصی وضع نکرده است و طرفین آزادند با رعایت شرایط عمومی عقود، هر نوع توافقی را که می‌خواهند انجام دهند.

برخی از مصادیق عقود نامعین عبارتند از:

  • عقد صلح: در این عقد، طرفین توافق می‌کنند که دعوای موجود بین خود را به صلح و سازش خاتمه دهند.
  • عقد وقف: در این عقد، مالک یک مال را به صورت دائمی یا موقت از ملکیت خود خارج کرده و به مصرف امور خیریه اختصاص می‌دهد.
  • عقد مضاربه: در این عقد، یک نفر (مالک) سرمایه به شخص دیگری (عامل) می‌دهد تا با آن تجارت کند و سود حاصل بین طرفین به نسبت سهمشان تقسیم شود.
  • عقد مساقات: در این عقد، یک نفر (مالک) باغ یا مزرعه خود را به شخص دیگری (مساقی) می‌دهد تا در آن زراعت کند و محصول حاصل بین طرفین به نسبت سهمشان تقسیم شود.
  • عقد مزارعه: در این عقد، یک نفر (مالک) زمین خود را به شخص دیگری (زارع) می‌دهد تا در آن زراعت کند و محصول حاصل به نسبت معینی بین طرفین تقسیم شود.
  • عقد استصناع: در این عقد، یک نفر (متعهد) به شخص دیگری (مستصنی) تعهد می‌کند که شیء معینی را برای او بسازد.
  • عقد حواله: در این عقد، یک نفر (حواله دهنده) به شخص دیگری (حواله گیر) دستور می‌دهد که طلب او را از شخص سوم (محال علیه) وصول کند.
  • عقد رهن: در این عقد، یک نفر (راهن) مالی را به شخص دیگری (مرتهن) به عنوان وثیقه دین خود رهن می‌دهد.

نکاتی در مورد عقود نامعین:

  • عقود نامعین باید با شرایط عمومی عقود مطابقت داشته باشند.
  • در صورت بروز اختلاف در مورد عقود نامعین، قاضی باید با توجه به عرف و عادت و اوضاع و احوال قضیه حکم صادر کند.
  • در برخی موارد، قانونگذار برای برخی از عقود نامعین قواعد و مقررات خاصی وضع کرده است. به عنوان مثال، قانون مدنی برای عقد صلح، وقف، مضاربه، مساقات و مزارعه قواعدی را بیان کرده است.

مصادیق عقود معین در قانون مدنی ایران

عقود معین در قانون مدنی ایران به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که در ادامه به برخی از مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنم:

عقود لازم و جایز:

  • عقود لازم: در این نوع عقود، هیچ یک از طرفین حق فسخ یک طرفه قرارداد را ندارد مگر در موارد قانونی.

  • مصادیق: بیع، اجاره، نکاح، شرکت، رهن، هبه، صلح، وقف، مضاربه، مزارعه، مساقات

  • عقود جایز: در این نوع عقود، هر یک از طرفین می تواند هر وقت که بخواهد قرارداد را فسخ کند.

  • مصادیق: وکالت، ودیعه، عاریه، جعاله

معاملات با انتقال و بدون انتقال:

  • معاملات با انتقال: در این نوع معاملات، مالکیت مال از یک شخص به شخص دیگر منتقل می شود.

  • مصادیق: بیع، هبه، صلح، وقف

  • معاملات بدون انتقال: در این نوع معاملات، مالکیت مال از یک شخص به شخص دیگر منتقل نمی شود.

  • مصادیق: اجاره، رهن، وکالت، ودیعه، عاریه، جعاله

عقود تملیکی و تعهدی:

  • عقود تملیکی: در این نوع عقود، هدف اصلی طرفین، انتقال مالکیت مال است.

  • مصادیق: بیع، هبه، صلح، وقف

  • عقود تعهدی: در این نوع عقود، هدف اصلی طرفین، ایجاد تعهد برای یکی از طرفین یا هر دو طرف است.

  • مصادیق: اجاره، رهن، وکالت، ودیعه، عاریه، جعاله

عقود رضایی و تشریفاتی:

  • عقود رضایی: در این نوع عقود، صرف رضایت طرفین برای انعقاد قرارداد کافی است و نیاز به تشریفات خاصی نیست.

  • مصادیق: بیع، هبه، صلح، اجاره، نکاح، شرکت، مضاربه، مزارعه، مساقات

  • عقود تشریفاتی: در این نوع عقود، علاوه بر رضایت طرفین، باید تشریفات خاصی نیز برای انعقاد قرارداد رعایت شود.

  • مصادیق: وقف، رهن، وکالت

عقود مختص به مسلمانان و غیرمسلمانان:

  • عقود مختص به مسلمانان: نکاح، صلح به قصد رجعت، وقف عام
  • عقود غیرمسلمانان: نکاح به رویه مذهبی غیرمسلمانان

ویژگی‌های عقود نامعین در حقوق ایران

عقد نامعین در مقابل عقد معین قرار دارد.

عقد نامعین عقدی است که در قانون برای آن عنوان و شکل مشخصی در نظر گرفته نشده است. به عبارت دیگر، قواعد و مقررات مربوط به این نوع عقود به طور کامل در قانون مدنی بیان نشده است.

برخی از مصادیق عقود نامعین عبارتند از:

  • مضاربه: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (مالک) سرمایه خود را به دیگری (عامل) می‌دهد تا با آن تجارت کند و سود حاصل از آن را به طور مساوی بین خود تقسیم کنند.
  • مساقات: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (مالک) باغ یا مزرعه خود را به دیگری (مساقی) می‌دهد تا در آن درخت بکارد و از میوه آن به طور مساوی بین خود تقسیم کنند.
  • مزارعه: عقدی است که به موجب آن، یک نفر (مالک) زمین خود را به دیگری (زارع) می‌دهد تا در آن زراعت کند و از حاصل آن به طور مساوی بین خود تقسیم کنند.
  • حواله: عقدی است که به موجب آن، حواله‌دهنده، طلب خود را به دیگری (حواله‌گیر) منتقل می‌کند تا او از محاله‌علیه وصول کند.
  • صلح حواله: عقدی است که به موجب آن، متعهد به تعهد خود عمل نمی‌کند و در عوض، تعهد دیگری را به جای آن انجام می‌دهد.

ویژگی‌های عقود نامعین:

  • عدم وجود عنوان و شکل مشخص در قانون: در قانون مدنی برای عقود نامعین عنوان و شکل مشخصی در نظر گرفته نشده است و طرفین قرارداد آزاد هستند که با رعایت قواعد عمومی قراردادها، هرگونه توافقی را که مورد نظر آنها است، در قالب عقد نامعین منعقد کنند.
  • تابع قواعد عمومی قراردادها: عقود نامعین تابع قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی و همچنین عرف و عادت هستند.
  • انعطاف‌پذیری: عقود نامعین به دلیل عدم وجود قواعد و مقررات آمره در قانون، از انعطاف‌پذیری بیشتری برخوردار هستند و طرفین قرارداد می‌توانند به طور کامل توافقات مورد نظر خود را در قالب این عقود اعمال کنند.
  • پاسخگویی به نیازها: عقود نامعین می‌توانند به نیازهای مختلف جامعه در زمینه معاملات و تعهدات پاسخ دهند و خلأهای موجود در قانون مدنی را تا حدودی جبران کنند.

محدودیت‌های عقود نامعین:

  • عدم آگاهی از قواعد و مقررات حاکم بر عقد: به دلیل عدم وجود قوانین مدون و روشن در مورد عقود نامعین، طرفین قرارداد ممکن است از حقوق و تعهدات خود به طور کامل آگاه نباشند و این امر می‌تواند منجر به بروز اختلافات و دعاوی حقوقی شود.
  • دشواری اثبات وقوع عقد: در صورت بروز اختلاف، اثبات وقوع عقد نامعین به دلیل عدم وجود تشریفات قانونی دشوارتر است.
  • محدودیت در توسل به مراجع قضایی: در صورت اختلاف در مورد عقود نامعین، طرفین ممکن است با محدودیت‌هایی در توسل به مراجع قضایی برای احقاق حقوق خود مواجه شوند.

نکات:

  • در برخی از موارد، ممکن است عقدی در ظاهر معین باشد، اما در واقع جزو عقود نامعین محسوب شود. برای مثال، عقد مضاربه، اگرچه در قانون مدنی به طور صریح تعریف نشده است، اما به دلیل وجود قواعد و مقررات خاص در مورد آن، جزو عقود نامعین محسوب می‌شود.
  • در انعقاد عقود نامعین باید به قواعد عمومی قراردادها و همچنین عرف و عادت توجه کافی داشت تا از بروز اختلافات و دعاوی حقوقی در آینده جلوگیری شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *