گواهی عدم سازش
گواهی عدم سازش سندی است که توسط دادگاه خانواده صادر می شود مبنی بر اینکه دیگر امکان زندگی مشترک زوجین وجود ندارد. این گواهی در واقع طلاق است.
دلایل صدور گواهی عدم سازش
دلایل مختلفی می تواند منجر به صدور گواهی عدم سازش شود. مهمترین دلایل عبارتند از:
اختلافات عمیق و لاینحل: اختلافات شدید و عمیقی بین زوجین وجود دارد که قابل حل نیست.
عدم درک: عدم درک کافی از مسائل مهم زندگی مشترک.
خشونت خانگی: خشونت فیزیکی یا روانی توسط یکی از زوجین علیه دیگری.
اعتیاد: اعتیاد یکی از همسران به مواد مخدر یا الکل که زندگی مشترک را مختل می کند.
خیانت: خیانت یکی از همسران به دیگری.
بیماری روانی جدی: یکی از زوجین دچار یک بیماری روانی جدی است که ادامه زندگی مشترک را غیرممکن می کند.
مراحل اخذ گواهی عدم سازش:
ارائه درخواست طلاق: یکی از زوجین برای صدور گواهی رضایت به دادگاه خانواده مراجعه می کند.
رسیدگی به دادخواست: دادگاه به دادخواست رسیدگی و به استدلال زوجین رسیدگی می کند.
جلسات دادگاه: در صورت لزوم دادگاه برای رسیدگی به پرونده تشکیل جلسه داده و از طرفین دعوی دعوت می کند.
صدور رأی: دادگاه پس از بررسی کامل پرونده، رأی خود را صادر می کند. در صورتی که دادگاه به این نتیجه برسد که ادامه زندگی مشترک امکان پذیر نیست، گواهی عدم امکان سازش صادر می شود.
معنی گواهی عدم سازش:
اثبات پایان رابطه زناشویی: گواهی رضایت نشان می دهد که رابطه زناشویی بین زوجین خاتمه یافته است.
تعیین تکلیف قانونی: با صدور این گواهی تکلیف قانونی زوجین نسبت به یکدیگر و فرزندان (در صورت وجود) محرز می شود.
امکان ازدواج مجدد: هر زوجی پس از دریافت گواهی عدم تمکین می تواند مجدداً ازدواج کند.
نکات مهم:
با یک وکیل مشورت کنید: برای دفاع از حقوق خود بهتر است قبل از درخواست طلاق با وکیل خانواده مشورت کنید.
رعایت حقوق کودکان: در صورت داشتن فرزند مشترک، باید حقوق فرزندان در نظر گرفته شود و حق حضانت و دسترسی آنها تنظیم شود.
قراردادهای مالی: زوجین باید در مورد تقسیم دارایی مشترک و پرداخت نفقه توافق کنند. در صورت عدم توافق، دادگاه تصمیم خواهد گرفت.
دلایل صدور گواهی عدم سازش
گواهی عدم سازش سندی است که توسط دادگاه خانواده صادر می شود مبنی بر اینکه زوجین به دلایل مختلف دیگر نمی توانند با هم زندگی کنند. دلایل صدور این گواهی بسیار متنوع است و بسته به شرایط هر زوج می تواند متفاوت باشد.
در زیر به برخی از دلایل اصلی صدور گواهی عدم سازش اشاره شده است:
دلایل رایج برای صدور گواهی عدم سازش
تفاوت های شخصیتی عمیق و مداوم: وجود اختلافات شخصیتی جدی و مداوم بین زوجین که قابل حل نیست.
عدم درک مسائل اساسی زندگی: اختلاف نظر در مورد مسائل مهم زندگی مانند تربیت فرزند، مسائل مالی، سبک زندگی و غیره.
خیانت به یکی از همسران: خیانت به یکی از همسران می تواند به اعتماد بین همسران آسیب جدی وارد کند و منجر به جدایی شود.
اعتیاد یکی از همسران: وابستگی به مواد مخدر، الکل یا مواد دیگر می تواند آسیب جدی به زندگی مشترک آنها وارد کند.
بیماری روانی یکی از همسران: بیماری های روانی جدی که قابل درمان نیستند و یا تأثیر منفی بر زندگی مشترک دارند.
خشونت خانگی: خشونت فیزیکی یا روانی توسط یکی از همسران علیه دیگری.
عدم تمکین زوجین از یکدیگر: عدم رعایت تکالیف زناشویی توسط یکی از زوجین را می توان زمینه ساز طلاق دانست.
فقر شدید: فقر شدید و ناتوانی زوجین در رفع نیازهای زندگی مشترک.
عدم تمایل به ادامه زندگی مشترک: در مواردی که هیچ یک از زوجین مایل به ادامه زندگی مشترک نباشند، دادگاه می تواند گواهی عدم امکان سازش صادر کند.
شرایط ویژه صدور گواهی عدم سازش
طلاق متقابل: در این صورت هر دو زوج تقاضای طلاق توافقی می کنند و دادگاه پس از بررسی شرایط، گواهی رضایت صادر می کند.
مراحل اخذ گواهی عدم سازش
گواهی عدم سازش سندی است که از سوی دادگاه خانواده صادر می شود و به این معناست که زوجین به دلایلی مانند اختلافات عمیق، عدم تفاهم و … قادر به ادامه زندگی مشترک نیستند. این گواهی شرط لازم برای ثبت طلاق در دفترخانه است.
مراحل اخذ گواهی عدم سازش به طور کلی به شرح زیر است:
تنظیم دادخواست:
یکی از زوجین (معمولاً زوجه) برای صدور گواهی وقاحت اقدام می کند.
در این دادخواست دلایل عدم سازش به تفصیل بیان و مستند شده است.
تعیین زمان پردازش:
پس از ثبت درخواست، دادگاه تاریخ رسیدگی را تعیین می کند.
در این جلسه هر دو طرف (زن و شوهر) به همراه وکلای خود حضور دارند.
بررسی ادعاها:
دادگاه به دعاوی این زوج رسیدگی می کند.
دادگاه ممکن است از کارشناسان اجتماعی یا روانشناسان برای بررسی وضعیت زوج دعوت کند.
اطلاعیه داوری:
در برخی موارد دادگاه زوجین را به داوری ارجاع می دهد تا بین آنها سازش حاصل شود.
داوران افرادی بی طرف هستند که سعی در حل و فصل اختلافات بین زوجین دارند.
صدور گواهی عدم سازش
در صورتی که تلاش دادگاه و داور برای سازش زوجین به نتیجه نرسد، دادگاه گواهی عدم حل و فصل صادر می کند.
در این گواهی دلایل عدم سازش و توافقات انجام شده بین زوجین در خصوص مهریه، حضانت فرزند و سایر مسائل مالی و غیرمالی بیان شده است.
مدارک مورد نیاز برای اخذ گواهی عدم سازش
شناسنامه و کارت ملی زوجین
سند ازدواج
گواهی پزشکی قانونی (در صورت آسیب جسمی یا بیماری روانی)
سایر مدارک مرتبط مانند پیامک، نامه و … نشان دهنده اختلاف بین زوجین
ترتیبات مالی: در این مرحله زوجین باید بر سر تقسیم اموال، پرداخت مهریه، حضانت فرزندان و سایر مسائل مالی به توافق برسند.
حقوق اولاد: در صورتی که زوجین دارای فرزندان مشترک باشند، دادگاه در تصمیم خود مصلحت فرزندان را در اولویت قرار می دهد.
اثبات دلایل عدم سازش در دادگاه خانواده
اثبات دلایل عدم سازش یکی از مراحل مهم در پرونده های طلاق است. اگر زوجین در مورد ادامه زندگی مشترک به توافق نرسند، یکی از طرفین با ارائه دلایل موجه می تواند تقاضای طلاق کند. همچنین دادگاه مکلف است پس از بررسی دقیق دلایل ارائه شده در مورد قبول یا رد درخواست طلاق تصمیم گیری کند.
دلایل رایج عدم سازش
تفاوت های شخصیتی عمیق: تفاوت های شخصیتی قوی و غیر قابل حل، مانند: ب- تفاوت در ارزش ها، اعتقادات، سبک زندگی و ….
فقدان محبت و محبت: فقدان عشق، محبت و صمیمیت بین زوجین
خشونت خانگی: هرگونه رفتار خشونت آمیز فیزیکی، ذهنی یا کلامی توسط همسر
خیانت: خیانت یکی از طرفین را می توان دلیل جدی برای عدم سازش دانست.
اعتیاد: وابستگی به مواد مخدر، الکل یا مواد دیگر می تواند به طور جدی به همزیستی آسیب برساند.
بیماری روانی: بیماری روانی جدی یکی از طرفین که امکان زندگی مشترک عادی را از بین می برد.
ناتوانی در برقراری ارتباط موثر: ناتوانی در برقراری ارتباط موثر بین زوجین
تفاوت های عمده فرهنگی و اجتماعی: تفاوت های شدید فرهنگی و اجتماعی که منجر به مشکلات جدی در زندگی اجتماعی شده است.
دلایل عدم سازش را به این ترتیب اثبات می کنید:
برای اثبات دلایل عدم سازش، شخص مایل به طلاق باید مدارک و شواهد کافی ارائه دهد. این اسناد ممکن است شامل موارد زیر باشد:
گواهی پزشکی: در مواردی مانند بیماری روانی یا خشونت خانگی می توان گواهی پزشکی قانونی را به عنوان مدرک ارائه کرد که در دادگاه قابل استفاده است.
اظهارات شاهد: اظهارات دوستان، آشنایان یا همسایگانی که از مشکلات زوج آگاه هستند می تواند به عنوان مدرک استفاده شود.
پیامهای متنی، ایمیلها و مکالمات ضبطشده: اینها میتوانند به عنوان مدرک استفاده شوند