اثبات روابط صنعتی یکی از مشکلات رایج کارگران در هنگام استیفای حقوق و مزایای خود در کمیسیون حل اختلاف است. طبق تعریف ماده 2 قانون کار، کارگر به شخصی اطلاق میشود که به هر سمتی مطابق با نیاز کارفرما کار میکند و از حقوق، مشارکت در سود و سایر مزایا برخوردار میشود. اگر هیچ یک از دو رکن فوق (یعنی تابعیت قانونی و تابعیت حقوقی) رعایت نشود، رابطه کاری برقرار نمی شود. پرداخت حقوق کارگران منوط به تعیین رابطه کار از سوی مراجع و کارفرما و اثبات وجود چنین رابطه ای با کارگر است. در ماده 87 قانون آیین دادرسی کار آمده است: ارائه دلایل و مدارک دال بر وجود رابطه شغلی بین طرفین و مبلغ بالاتر از حداقل مزد قانونی، مزایای اجتماعی و سابقه حرفه ای در کارگاه و به عهده کارگر است. به دلایل او انگیزه دهید پرداخت هزینه ها و مدارک فوق و یا کارفرما موظف است مقررات قانون کار را در روابط طرفین وارد نکند.
«اجاره پرسنل» و «اجاره خدمه و کارگر» در قانون مدنی سازوکارهایی هستند که برای این منظور در نظر گرفته شده اند. به دلیل موقعیت مسلط سرمایه در روابط اقتصادی، نیروی کار همواره مورد استثمار و استثمار قرار می گیرد. این امر مستلزم مداخله دولت برای تنظیم روابط کار است. قانون کار یک قانون حاکمیتی اجباری است که حداقل حمایت از حقوق کارگران را تنظیم و تضمین می کند و مفاد آن برای افرادی که نیروی انسانی را جذب و استفاده می کنند لازم الاجرا است.
روشهای اثبات رابطه بین کار و کارفرما
1-بیمه: طبق ماده 148 قانون کار، کارفرمایان موظفند کارگران شاغل در کارگاه خود را بیمه کنند. پرداخت حق بیمه یکی از دلایل وجود رابطه شغلی و کارفرمایی بین طرفین است.
در این شرایط شایان ذکر است که اثبات رابطه بین کارفرما و کارمند همیشه آنطور که تصور می شود ساده نیست. زیرا در برخی موارد کارفرمایان سعی می کنند این روابط را به روش های مختلف پنهان کنند. بنابراین، برای اثبات رابطه بین کارفرما و کارمند، ممکن است کارگران از کانالهای مختلفی عبور کنند.
برای اثبات روابط کارگر و کارفرمایی چه مدارکی لازم است؟
همانطور که در ابتدای مقاله ذکر شد، هر کارگر برای احقاق حقوق خود باید رابطه شغلی خود را در قالب استخدام ثابت کند. البته شایان ذکر است که اگر کارفرما شما را به عنوان کارگر خود بشناسد، نیمی از نبرد را برده اید. زیرا در این صورت کارگر دیگر به دنبال اثبات پیوند نیست. این بدان معنی است که شناسایی توسط کارفرما به خودی خود کافی است.
۲- فیش حقوقی: یکی از معتبرترین دلایلی که می توانید به عنوان دلیلی بر روابط حرفه ای ذکر کنید، ارائه فیش حقوقی است. زیرا حقوق دریافتی برای انجام کار را نشان می دهد. در عین حال کارگاه ها مجاز به ارائه فیش حقوقی به کارکنان نیستند. در این صورت موضوع با ارائه فیش های بانکی مبنی بر پرداخت مبالغ به صورت ثابت، ماهانه و مستمر محقق می شود. در نهایت، اگر فروشگاه به کارکنان خود پول نقد پرداخت کند، دریافت پول نیز می تواند وجود رابطه را ثابت کند.
3- قرارداد: وجود قرارداد کتبی معتبر بین کارفرما و کارگر از دیگر راه های اثبات رابطه است. اگرچه طبق ماده 10 قانون کار، یک نسخه از قرارداد باید به کارمند داده شود، اما در عمل بسیاری از کارفرمایان از تحویل آن خودداری میکنند که این امر برای کارمند در اثبات وجود یا رابطه با مشکل مواجه میشود. سود بر قانون غلبه می کند.
4- بازرسی یا رسیدگی محلی: کارگر می تواند علی رغم اختلاف طرفین، طبق ماده 89 قانون آیین دادرسی کار، درخواست بازرسی از محل کار توسط مرجع حل اختلاف نماید. بازرسان می توانند بدون توجه به شرایط و شواهد موجود در کارگاه نتیجه گیری کنند.
5. پذیرش کارفرما: این وضعیت به ندرت اتفاق می افتد. در واقع کارفرما موضوع دعوا محسوب می شود، بنابراین امکان تشخیص وجود رابطه استخدامی توسط وی کم است. اما این امر در مواردی امکان پذیر است و یکی از دلایل آن تلقی می شود.
6- سایر روش های فوق مهم ترین و بهترین راه برای اثبات وجود رابطه استخدامی می باشد ولی از سایر امارات نیز می توان استفاده کرد هر چند که قدرت اثبات کمتری دارند. این شامل کارت های ورود و خروج، درخواست مرخصی و توافق با کارفرما، نامه های نمایندگان کارگران شرکت و سایر عناصری است که می تواند وجود رابطه بین کارگر و کارفرما را ثابت کند.
تعریف کارگر و کارفرما در قانون کار
طبق ماده 2 قانون کار: «کارگران موضوع این قانون به افرادی اطلاق میشوند که به هر سمتی مطابق با نیاز کارفرما کار میکنند و از حقالزحمه، سهام، سود و سایر مزایا برخوردار میشوند.در ماده 3 قانون کار آمده است: «کارفرما شخصی حقیقی یا حقوقی است که به درخواست کارگر و به نام او کار می کند و حق الامتیاز وصول می کند.
اثبات رابطه کاری با کارفرما
برای اثبات و تایید رابطه کارگر و کارفرما ابتدا باید در قانون کار گنجانده شود. دو شرط برای این شمول وجود دارد:
اولین مورد احترام به حقوق است. به این معنی که مبلغ ثابت و مستمری از حساب کارفرما به حساب کارگر واریز شده است و در صورتی که کارفرما از پذیرش این رابطه امتناع کند و کارگر اظهارنامه خود را نداشته باشد، لازم است از راه های دیگری برای اثبات استفاده شود. این رابطه این روش ها در زیر مورد بحث قرار خواهند گرفت:
1) قرارداد کار کتبی ارائه دهید
یکی از ساده ترین و راحت ترین راه ها برای اثبات اینکه برای مدت معینی و با چه شرایطی برای کارفرما کار کرده اید، ارائه یک قرارداد کاری کتبی بین شما و کارفرما است.
2) سوابق بیمه
اگر کارگر توسط کارفرما بیمه شده باشد به این معنی است
قوانین تکلیفی قوانینی هستند که برای حفظ نظم عمومی لازم الاجرا بوده و اجازه سازش را نمی دهند. برای بهره مندی از حمایت های این قانون باید از این قانون و الزامات آن آگاه باشیم. ابتدا باید تعریف کارگر و کارفرما و مفهوم «دستمزد» که حقوقی است که کارگر در قبال انجام کار معین دریافت می کند را درک کنیم، سپس به «اثبات کارگر – کارفرما» می پردازیم. زیرا بسیاری از کارفرمایان با تلاش برای پنهان کردن این روابط یا تعریف آن با مفاهیم دیگری که نیاز به این الزامات ندارند، به دنبال طفره رفتن از الزامات این قانون هستند. دلایل ذکر شده در مقاله بالا؛ ماده 82 قانون به وضوح شامل: اقرار شفاهی، اسناد و ارقام است. در آیین دادرسی کار، اظهارات شهود به عنوان بخشی از مدرک پذیرفته می شود، اما در واقع، رویه های فعلی اداره کار، اظهارات شهود را معتبر نمی دانند. در ادامه به روش های اثبات روابط استخدامی و روابط کارفرما می پردازیم.
در بسیاری از محیط های کاری، اثبات روابط حرفه ای یکی از چالش هایی است که کارگران با آن روبرو هستند. زیرا برای اثبات این رابطه مدارکی از قبیل قرارداد کار، بیمه نامه، فیش واریزی حقوق، گزارش بازرسی، برگه تاییدیه ورود و خروج و … لازم است. بنابراین هر کارگری که نیاز به اقدام قانونی علیه کارفرما دارد باید بتواند در مرحله اول ارتباط بین استخدام و کارفرما را اثبات کند. برای اینکه نحوه اثبات روابط کاری را بهتر درک کنید، در این مقاله UID نکاتی را در این زمینه با شما در میان می گذاریم.
کارگران و کارفرمایان چه کسانی هستند؟
طبق مقررات قانونی نظام روابط کار، کارگران به افرادی گفته می شود که برای کارفرما کار می کنند و حقوق معینی دریافت می کنند. بنابراین این کارفرماست که در نهایت کار را انجام خواهد داد. لازم به ذکر است کارفرما می تواند نماینده و مدیری را برای رسیدگی به امور مربوطه از طرف خود بفرستد. اما اگر کارگری بخواهد حقوق خود را در مقابل کارفرما استیفا کند، باید خودش با کارفرما تماس بگیرد. از آنجایی که شکایت از سرکارگرها یا مدیران مغازه ها و غیره با توجه به قوانین روابط کار تحت شرایط متفاوتی ثبت می شود، جامعه امروزی با جوامع سنتی گذشته بسیار متفاوت است. یکی از این تفاوت ها گسترش روابط کار و لزوم بکارگیری افراد در کارخانه ها و بنگاه های تجاری برای انجام فعالیت های اقتصادی است. از یک سو، افرادی هستند که توانایی مالی دارند و برای بهره برداری از سرمایه خود به نیروی کار نیاز دارند.
